ΧΡΩΜΑΤΑ (1991)
Παρατηρώντας όμως προσεκτικά διαπιστώνουμε ότι όλη την ήμερα το φως του ήλιου δημιουργεί πλήθος χρωμάτων πάνω στα κλασσικά κτίσματα της Αιγαιοπελαγίτικης αρχιτεκτονικής
Η δουλεία αυτή που έγινε το καλοκαίρι του 1985 προσπαθεί να αποτυπώσει αυτή την συνεχή εναλλαγή των χρωμάτων που κυριολεκτικά μεταμορφώνουν το τοπίο κάθε χρονική στιγμή
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται διαλέχτηκαν για να αποδώσουν με τον πιο έντονο τρόπο αυτό το παιχνίδι των χρωμάτων
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε στο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΑΝΔΡΙΑΣ τον Ιανουάριο του 1991.
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (1992)
Μέταλλο, γυαλί ,ύφασμα, ξύλο. Και όμως μια πιο προσεκτική ματιά σε κάνει να αντικρίσεις το αόρατο «δια γυμνού οφθαλμού». Απηλλαγμένα από τον μίζερο καθημερινό τους μανδύα προβάλλουν και αυτά ένα είδος ομορφιάς, μια ξεχωριστή πραγματικότητα. Ξεπηδούν από μέσα τους μορφές και σχήματα ,μαύρο και άσπρο.
Η δουλεία αυτή έγινε τον χειμώνα του 1991 και αποτελεί μια προσπάθεια προσέγγισης στην παγερή ομορφιά της ύλης.
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε τον Φεβρουάριο του 1992 στο ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ στα πλαίσια της ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑΣ 92.
ΤΣΙΝΑΡΙ '92 (1993)
Ισως ένας περίπατος στα μέρη που παίζαμε παιδιά. Ποιος ξέρει ;
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε τον Οκτώβριο του 1993 στον ΜΥΛΟ
ΠΡΩΤΕΑΣ ( 1994)
Πάντως κινητοποιεί τους ιμάντες μιας νέας περιπέτειας περά από την αναπαράσταση Από την τέχνη της κατασκευής σε αυτή μιας νεας, αυτής της δημιουργίας της από-απεικόνισης.
Το αντικείμενο που αρχικά τράβηξε το μάτι, καθώς ο σύγχρονος αμφιβληστροειδής πλησιάζει, χάνει την αρχική του κατάσταση στον χώρο και καθώς μετατρέπεται σε τοπίο των δυο διαστάσεων αποκτά μια νέα αυτόνομη ύπαρξη.
Η μέθοδος διατηρεί την γλωσσά και την δεξιοτεχνία της αντιγραφής αλλά για ένα διαφορετικό λόγο. Γιατί ζήτα ένα τρόπο ικανό να προχωρήσει με τον ίδιο τρόπο περά από το φωτογραφιζόμενο θέμα-αντικείμενο ,να δώσει νέες διαστάσεις και προοπτικές Νέες φόρμες και αρμονίες, νέες αισθήσεις περά από τον ρεαλισμό και τον μεταμοντερνισμό.
Το ερώτημα είναι εάν αυτά τα νέα φετίχ, τα νέα αντικείμενα, τα από την παραπάνω διαδικασία προκύψαντα έργα, θα μπορέσουν να μας οδηγήσουν μακρυά σε νέες περιπέτειες της φαντασίας.
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε τον Σεπτέμβριο του 1994 στο ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΤΑ ΞΥΛΑ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ Ι (1995)
Παρουσίες διαχρονικές. Κουκίδες μικρές στον ορίζοντα, ένα τίποτα στο στοιχείο που είναι ενταγμένα. Ακούραστοι εργάτες για χιλιάδες χρόνια οργώνουν τη θάλασσα. Με επιβλητική παρουσία, έναν τεράστιο πλασματικό όγκο εκτός αυτής, μηδενίζονται σε ένα μικρό ξυλαράκι μέσα σε αυτήν. Ένα γαλάζιο ξυλαράκι που με την βοήθεια του Πρωτέα κυριαρχεί παντού.
Ας το θαυμάσουμε την ώρα της γέννησής του, πριν αρχίσει τη μάχη με την θάλασσα.
Ας κρατήσουμε το χρώμα και την λάμψη του στο παρθενικό του λίκνο, το γαλάζιο.
Τα επί μέρους αυτά τοπία, άλλοτε τεράστια και άλλοτε όχι, τοποθετούνται τοποθετούνται μαζί, σαν τμήματα ενός παζλ προς τακτοποίηση, διερεύνηση και αρχειοθέτηση (αφού πολλά απ' αυτά δεν υπάρχουν σήμερα).
Κομμάτια και θρύψαλα μιας πόλης που, έτσι κι» αλλιώς, καθ'όλη την όχι και τόσο σύντομη ιστορία της υπήρξε όχι μόνο πολυσυλλεκτική αλλά και το ένα και το άλλο.
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε τον Μάρτιο του 1996 στο ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΓΚΑΙΤΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΔΥΤΙΚΗ ΑΚΤΗ (1997)
Καλοκαίρι. Καιρός συννεφιασμένος. Ησυχία απόλυτη. Και γαλήνη. Ελάχιστοι άνθρωποι-οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής-κινούνται στο μοναδικό δρόμο, στο μεγάλο ανάχωμα που εμποδίζει την θάλασσα να καταπιεί την στεριά. Συνεχής μάχη με το υγρό στοιχείο.
Ανατολική ακτή. Το θέρετρο της μεγάλης πόλης. Παραθαλάσσιες κονσέρβες αρκετών οροφών προσβάλουν αισθητική και όραση.
Στον αντίποδα η Δυτική ακτή. Μοναδικό ς δρόμος το ανάχωμα. Μοναδικά κτίσματα τα αντλιοστάσια. Σου δίνει την εντύπωση ενός κόσμου που δεν έχει ζωή. Προέκταση μιας αυθαίρετου βιομηχανικής ζώνης, δοχείο απορριμάτων ενός κόσμου που αυτοκαταστρέφεται με γοργούς ρυθμούς. Έτσι θέλουν να μας το παρουσιάσουν.
Αμυνόμενοι αντιστρέφουμε αυτή την εικόνα. Το βλέπουμε μέσα από το αρνητικό. Μετατρέπουμε τη μέρα σε νύχτα , το φως σε σκιά. Νέες μορφές γεννιούνται μέσα στο εξώκοσμο τοπίο. Δεν είναι νύμφες και νεράιδες, Νηρηίδες και Τρίτωνες. Είναι ίσως ο Πρωτέας σε μια από τις εκατοντάδες μορφές του.
Μυστηριακά η θάλασσα χάνεται, η στεριά την πνίγει με τον τεράστιο όγκο της. Το υγρό στοιχείο μοιάζει να νικήθηκε. Μπορεί κανείς να μη σταθεί με δέος μπροστά σε αυτό το φαινόμενο; Οι βάρκες πλέουν σε ένα διάφανο κενό. Ο ουρανός κατάμαυρος πνίγει τα πάντα. Έρχεται καταπάνω μας και μας τυλίγει με την τρομακτική ηρεμία του.
Επισκέπτη, πέρασε από εκεί, απόλαυσε την ηρεμία , μα μη ζητήσεις να μείνεις. Δες την πολύπαθη ακτή σαν κινηματογραφική ταινία. Μην προσπαθήσεις να πάρεις τίποτα, μην αφήσεις τίποτα πίσω. Μονό έτσι θα έχεις την δυνατότητα να την ξαναδείς.
ΤΑ ΞΥΛΑ ΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΙΙ (1997)
Τα χρόνια πέρασαν. Το απέραντο γαλάζιο άρχισε σιγά-σιγά να σκουαίνει. Οι Νηρηίδες και οι Τρίτωνες χάθηκαν. Ο Ποσειδώνας κρυμμένος στα βάθη της θάλασσας παρατηρεί μελαγχολικά. Εκτοπίστηκε και αυτός από τον ¶γιο Νικόλαο.
Μα τα ξύλα τα θαλασσινά εξακολουθούν να διασχίζουν το μπλέ στοιχείο. Τι και αν το κάνουν λίγο πιο σκούρο, πιο βρώμικο, πιο πικρό. Τι και αν ασελγούν πάνω του και σκοτώνουν τα παιδιά του. Έχουν εκ των προτέρων χάσει την μάχη και το ξέρουν. Μετά από αγώνες χρόνων θα καθήσουν σε μια άκρη του, μόνα, μαύρα, ερειπωμένα και θα περιμένουν το προδιαγεγραμμένο τέλος τους. Αλλάζουν σχήμα και χρώμα μα δεν μπορούν να κρυφτούν. Γίνονται όλα μαύρα, απειλητικά χωρίς να φοβίζουν κανένα. Στο τέλος το υγρό στοιχείο θανατώνει τους εισβολείς του. Είναι και αυτό ένα πρόσωπο του Πρωτέα.
Ας ελπίσουμε να μην είναι το τελευταίο.
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε το 1996 στο Φ.Κ.Θ., το 1999 στην Λέσχη Πολιτισμού Φλώρινας.
ΔΥΤΙΚΗ ΑΚΤΗ ΙΙ (1998)
Χωρίς να περάσει καθόλου ο χρόνος, ο επισκέπτης δυστυχώς κατάφερε να αλλοιώσει την μορφή αυτού του περίεργου χώρου. Με μοναδικές, σπασμωδικές και απρογραμμάτιστες ενέργειες αφαίρεσε το μοναδικό γνώρισμα της περιοχής, την γοητεία του διαφορετικού. Και το κατάφερε πολύ γρήγορα. ΕΥΓΕ!
Η δουλειά αυτή παρουσιάσθηκε τον Οκτώβριο του 1998 στο Φράγμα Καλοχωρίου
ΠΡΩΤΕΑΣ ΙΙ (1999)
Ο Πρωτέας άλλαξε. Μεροληπτεί. Σχεδόν ξέχασε το πρόσωπο του καλού κ'αγαθού γέροντα. Δυναμικά μεταμορφώνεται, όλο και συχνότερα, σε καταστροφέα. Προσπαθεί να αμυνθεί ενάντια σε ότι επιβουλεύεται την ύπαρξή του. Σε εμάς. Και δυστυχώς έχει δίκιο.
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1999 στην γκαλερί ΓΙΟΥΚΑΛΙΘΑΛΑΣΣΙΝΑ (2000)
Και από τα δυο τους πυρά είχε κυριεύσει το μαυρογάλαζο πόντο , βροντής κι ' αστραπής και φωτιάς απ ' αυτό το τέρας κι ' ανεμοστρόβιλων και φλογερού κεραυνού .
Κι' έβραζε όλη η γη κι' ο ουρανός κι' η θάλασσα και μαινονταν στις ακτές γύρω παντού μακριά κύματα στην ορμή των αθανάτων και σηκώθηκε ασταμάτητο τράνταγμα.
ΗΣΙΟΔΟΣ , ΘΕΟΓΟΝΙΑ ( στ . 844-849)
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2000 στην γκαλερί ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
FIVE POINTS OF VIEW (2000)
Μια σφαιρική παρουσίαση από τα ΞΥΛΑ ΤΑ ΘΑΛΛΑΣΙΝΑ Ι & ΙΙ
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2000 στην γκαλερί ZIRAAT ART GALLERY / BEYOGLOU - INSTAMBUL
ΜΑΚΡΥΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ (2004)
Εικόνες βαριές, μεταλλικοί όγκοι, γραμμές που οδηγούν παντού και πουθενά. Χώροι από το παρελθόν, σχήματα χωρίς αύριο, αντικείμενα σε αποστρατεία. Εικόνες από γυαλί, μέσα από καθρέφτες, ανάλαφρες, εξερευνούν τον χώρο , δείχνουν τους δρόμους του σήμερα και υπόσχονται την διαδρομή του αύριο. Εικόνες που οδηγούν παντού και πουθενά. Συνδετικός κρίκος αυτών των εικόνων ένα σύνολο από μέταλλο και γυαλί. Το τραίνο. Μέσο του χθες του σήμερα και του αύριο. Μέσο που δημιουργεί εικόνες διάσπαρτες , εναλλασσόμενες, διαχρονικές μέσα από τους καθρέφτες τους και τα μεταλλικά πλαίσια τους. Εικόνες του χθες και του αύριο με μια στάση μόνο στο σήμερα.
Η δουλεία αυτή παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2001 στην Πολιτιστική Αίθουσα ΗΛΙΟΣ
ΜΑΝΗ (2002)
Οίτυλο, Λιμένι, Δυρός, Αρεόπολη, Κοιτά, Κότρωνας, Σκούταρι, Βάθεια, Χωσιάρι, Πόρτο-Κάγιο, Ταίναρο. Zatruga , Μήλιγγοι, Εζερίτες, Ενετοί. Πασαβάς, Λεύκτρο, Μεγάλο Κάστρο. Ζαρνάτα, Ανδρουβίτσα, Μηλέας, Ματζίνης, Πλατζής. Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος, Κωνσταντίνος Β' Παλαιολόγος, Κροκόδυλος Κλαδάς, Νεόφυτος, Τζανέτμπεης Κουτηφάρης, Γρηγοράκης, Τζανετάκης, Μαυρομιχάλης.
Αρχή της εκδίκησης, γδικιωμός, μένος, χωσιά, λυρικοί θρήνοι, μοιρολόι, παρηγοριά, χαιρέτισμα ζωής, συντηρητικά ήθη, λιτός τρόπος ζωής.
Γυμνά και απόκρημνα βουνά, βραχώδεις απροσπέλαστες ακτές, αραιή βλάστηση, ξηρασία, άγρια φύσης, πέτρινοι όγκοι, μοναχικά πυργόσπιτα, μικρά χωριά γύρω από τους πύργους, διαχωρισμένες εκτάσεις με πέτρινους φράχτες.
ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ.
Η δουλεία αυτή παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2002 στην αίθουσα εκθέσεων ΜΙΛΗΤΟΣ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (2004)
Μέσα στο πέρασμα των αιώνων αυτή η πόλη ακολούθησε μια ανιούσα πορεία. Σταυροδρόμι και χωνευτήρι πολιτικό, πολιτισμικό, οικονομικό, φυλετικό. Εμφανή τα στοιχεία από όλους τους αυθέντες που είχε στην διάρκεια των αιώνων. Μια προσεκτική ματιά σε αυτά που έχουν διασωθεί ίσως μας επιτρέψει να καταλάβουμε την έννοια «συμβιώνω»
Η δουλεία αυτή παρουσιάστηκε τον Απρίλιο του 2004 στην γκαλερί FOTOGRAFEVI - ISTANBUL
ΡΟΠΕΣ & ΕΚΔΟΧΕΣ (2005)
ΑΕΙΘΑΛΗ ΜΑΡΜΑΡΑ (2006)
Εικόνες βαριές , επιβλητικές. Όγκοι που συνθέτουν μόνοι τους μια μακρινή πραγματικότητα. Όγκοι που λυγίζουν στο χρόνο. Προσωρινά.
Αμέσως επανέρχονται. Καταλαμβάνουν τη θέση που έχουν χιλιάδες χρόνια. Μας διεγείρουν τις αισθήσεις , προκαλούν την φαντασία μας. Το ταξίδι αρχίζει. Γύρω τους τα αγριόχορτα τα πνίγουν. ¨Η μήπως απαστράπτοντες χώροι με χιλιάδες κόσμου που εμπορεύονται , συζητούν, πολεμούν , προσεύχονται , σκέπτονται; Απόλυτη ησυχία ή φωνές , τραγούδια , ψαλμωδίες , ποδοβολητά άλογων και κλαγγή οπλών; Είναι εδώ αυτά τα μάρμαρα. Δεν σταμάτησαν να ζουν. Είναι ένα τεράστιο βιβλίο που μας καλεί να το διαβάσουμε. Ας φροντίσουμε να μην κλείσει ποτέ.
Η δουλεία αυτή παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2006 στην Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Συκεών
ΘΑΛΑΤΤΑ (2006)
Όπως και να την αποκαλέσεις - θάλαττα, άλς, θάλασσα, γαλανή κυρά - παραμένει η πρώτη πηγή, η μητέρα όλων, η απόλυτη ηγέτιδα του κόσμου μας. Από καταβολής κόσμου αποτελούσε για όλους τους λαούς πηγή ζωής, επικοινωνίας, δημιουργίας. Προξενούσε δέος, φόβο, χαρά. Ήταν η πηγή ονείρων, προσδοκιών, απογοήτευσης. Επάνω της δημιουργήθηκαν ολόκληροι πολιτισμοί. Μια ξαφνική αλλαγή της κατέστρεψε πολιτισμούς. Λατρεύτηκε όσο τιποτε άλλο στον κόσμο. Οι θεοί της ποτέ δεν ξεχάστηκαν παρά μόνον αντικαταστήθηκαν. Τα παιδιά της όμως -εμείς - Προσπαθούν με κάθε τρόπο να την υποτάξουν, να την καταστρέψουν. Η απύθμενη ματαιοδοξία και η εγκληματική αδιαφορία μας μέρα με τη μέρα προξενούν ανυπολόγιστη ζημιά. Χάθηκαν η Νηρηίδες και οι Τρίτωνες. Ο Ποσειδώνας κρύφτηκε στα βαθιά νερά. Ο Πρωτέας αλλάζει συνεχώς μα μόνο το κακό του πρόσωπο. Τα ξύλο τα θαλασσινά βρωμίζουν, βιάζουν, σκοτώνουν. Δεν έχουν καταλάβει, εκεί στην ακρογιαλιά της αποστρατεία τους, ότι αυτά χάσανε την μάχη μαζί της.
Κουφάρια έρημα διαλύονται δίπλα της.
Κι' εμείς περιμένουμε. Και ελπίζουμε να δούμε τα άλλα πρόσωπα του Πρωτέα.
Η δουλεία αυτή παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 2006 στην Ναυτικό Μουσείο Ν. Μουδανιών
Νέες εικόνες έρχονται να πάρουν τη θέση τους δίπλα στις άλλες και να δημιουργήσουν μιαν άλλη πραγματικότητα .
Μια εικόνα που δεν υπακούει στα όρια .
Μια εικόνα που παραμένει χωρίς διαστάσεις και που δημιουργείται από τη συνθετική ικανότητα της ματιάς μας . Μια εικόνα που δεν τελειώνει ποτέ.
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε το Φεβρουάριο του 2007 στην ΤΕΤΤΙΧ art gallery
Ως δια μαγείας όλα αλλάζουν γύρω μας. Πάντα άλλαζαν, μα όχι τόσο γρήγορα. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος να δεις κάτι καινούριο και να το σκεφτείς, να το σταθμίσεις. Το βλέπεις ήδη νομοτελειακά εγκατεστημένο, αποδεκτό και με τα στοιχεία του απαραίτητου.
¶λλοι το λατρεύουν, άλλοι το μισούν, οι περισσότεροι είναι αδιάφοροι.
'Ετσι εξελισσονται οι εποχές. Καλύτερα; Χειρότερα; Θα δείξει.
Μετράμε ακόμη ένα τέλος εποχής
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε το Μάρτιο του 2009 στο Μπεζεστένι της Θεσσαλονίκης
Η σύγχρονη πόλη. Η εικόνα της. Η εικόνα ενός λαού.
Καλώδια, ατσάλι, γυαλί, ύψος, συμπίεση, high tech κατασκευές, ηλεκτρονική εποχή, όλα αυτόματα, όλα τέλεια, όλα ίδια. Η μελλοντική πόλη. Η παγκόσμια πόλη. Με την ίδια ιστορία. Η εικόνα ενός κόσμου. Ίδιου κόσμου για όλους.
Θέλουμε το δικό μας κόσμο. Θέλουμε πίσω τις πόλεις μας!
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε το Απρίλιο του 2010 στό f14 Gallery σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της 2ης PhotoBiennale
Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Στους πέτρινους δρόμους ακούς τα βήματα από τους Γενουάτες και Βυζαντινούς εμπόρους μαστίχας, ακούς τα βήματα των κατοίκων που πηγαίνουν στις καθημερινές τους ασχολίες, ακούς τα βήματά σου.
Οι λίγοι ξένοι γυρνάνε στα στενά δρομάκια. Εντυπωσιάζονται από την αρχιτεκτονική των σπιτιών, από την ευφυή δομή τους στο χώρο. Η πέτρα δεσπόζει παντού. Ένα εσωτερικό αμυντικό τείχος, ένα δαιδαλώδες οχυρό. Αλίμονο στον εισβολέα που θα χαθεί εδώ μέσα.
Προχωράμε κάτω από τις αψίδες και τους θόλους, μπαίνουμε σε αδιέξοδα, σε μερικά σημεία βλέπουμε το φως του ήλιου και καταλήγουμε στη πλατεία. Το γραφείο του πολιτιστικού συλλόγου είναι δίπλα με τις αποθήκες της Μαόνα και το διοικητήριο του Σακίζ Εμίν. Στη ταβέρνα διαπραγματεύονται οι τιμές της μαστίχας σε υπέρπυρα, τσεκίνια και ευρώ.
Νυχτώνει . Οι φρουροί άναψαν τα φανάρια και οι βιγλάτορες πήγαν στις θέσεις τους. Πρέπει να βρούμε κάπου να φάμε και να κοιμηθούμε. Ευτυχώς υπάρχει και καπηλειό και πανδοχείο.
Νύχτωσε. Πλοία φάνηκαν στον ορίζοντα. Πάρτε τα όπλα και κλείστε καλά τις πόρτες.
Κρύψτε το μαστίχι και τα κορίτσια σας!
Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε το Οκτώβριο του 2010 στό f14 Gallery στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φωτογραφίας "Αντίθεση - Contrast"